Sessizce Yalnızlığımın İçinden

ne zaman ki,

baharın son güneşine buz tutacak hava

işte o zaman anlarım

yemyeşil örtüsünü bir gömlek gibi sırtından çıkarıp,

pastel renkli kışlıklarını kuşanacak toprak ana...

gökyüzü,

lacivert bulutlar giydirecek başlarına

bir yanı kekik kokularına karışmış,

bir yanını kılıçtan keskin kayalar sarmış dağların...

onca ağırlığıyla,

yarı ömrümün bütün hatıralarını sırtlayıp tırmandığım...

ne zaman ki,

o son mektup çalakalem bir veda uslubuyla

dökülecek senin ellerinden

işte o zaman anlarım

hava bozmasa da

ayrılık vaktinin kışa gebeliğinden,

dağ yamaçlarına iz bırakma vaktinin geldiğini...

ve sessizce adımlarım

..................sessizce yalnızlığımın içinden...