Sessizliğe Fısıltı

Unutabilir misin

İlkbahar çiçekleri gözlerinde parlıyorken

Güneşin pencerene değdiğini

İşte öyle bi vakitte

Ellerini bulutlar okşadığında

Unutama beni

Kalemlerin uçları kırıldı ve

Anımsadım yine yüreğimin paramparça olduğunu

Yokluğundan beri

O kadar çentik atmışım ki duvarlara

O kadar özlemiş ve o kadar sevmişim ki..

Sen ardına bile bakmadan gidiyorken

Ben yüreğimin en büyük çatlağını

Bir sonbahar akşamı sokaklar yağmurlarla taşıyorken

Gözyaşlarımla doldurdum

Buysa eğer yaşamak

Önünden vapurlar da kalksa evimin

Her gün denizlere kol açsam da

Solumam

Güneşimi kapatan ağaçların verdiği

Nefesi

Ölsem

Unutamam

Her ezgisinde kaybolduğum

O sesi..