Sessizliğin Ritimleri

Kitaplar sessiz mazidir,

En acemi kalemlerin döküntüsü

bu,

Ama zihin kırıntısı değil.

Takvimler solğunluğun rengiydi,

-Sessizliğin ritimleri-

düşerken adımların izine

usulca...

-dili geçmiş öksüz zaman-

İçimde bir kalem yontulur

her vakit,

Yazarken eksilir insan.

Yanarken tamamlanır

kurşun-i bir veda...

Intro... ve MFÖ:

“Sakın söyleme,

Sözlerin kayıp...”

Susalım

Sonsuzluğa kanat çırpıyorken şiirler.

Zaman

gizli bir el gibi

dokunur uzak mesafelere.

Gün değişir,

Gün yeni...

Yeni gün bahardır.

Ama güz,

bir keder gibi tekrar eder.

Bir durum durulur içimde,

Bir duru hece kurulur devrik cümlelere.

Zaman su gibi değil!

Su zaman gibidir!

Dokunursa.

ellerimiz değişir.

o amansız akışta...

Tutamıyorum gibi değil,

Tutunamıyorum

işte çoğu yokluğa...

Kalemin kelamı ağır,

Sessizliğin ritmi derin...

Şimdi her şey,

Kendi boşluğunda sakin.

Ama hiçbir

şair rahat değildir,

şiir uykusunda...

Ben de bir sisli zamanın

pelerini olsam da

Anlaşılamıyorum.

Tcpassenger _erdoğan

Ankara / bugece kaleme aşık bir adamım, mekanımsın beyaz kağıt sen anlarsın beni.