Sessizliğin Şarkısı

Kör gözleri ağladı, sonra

kavuşunca mavi denize

gördü, alaca karanlıkta

görmeye başlayınca

dünya karanlıktı

Ve o şafak vaktinden beri

tuzlu göz yaşları durdu

bir daha akmadı...

Dili suskun, sonra

kavuşunca cümlelere

okudu, Ay ışığı altında

sayfaları beyaz bir kitap

Ve o seher vaktinden beri

durmadı dili

bir daha susmadı...

Elleri titrek, sonra

kavuşunca kaleme

yazdı boş sayfalara

Ve o tan vaktinden beri

durmadı elleri

bir daha titremedi...

Ve son dileği, sonra

kavuşunca son mekanına

mavi deniz kıyısında

bir ağaç yanında

üstünde gök, ve martılar

çakıl taşları yatağı

toprak yorganı

Ve o fecir vaktinden beri

bir daha nefes almadı

sonsuz sessizlik...

Suskun//