Sevda İstasyonu

hiç mi kara trenler kalkmaz

sevda istasyonundan

kömür karası yüreğinde yol alan

bir vagon umut taşıyan

tedariksiz bir yolcuydum

amansız yollarında

elimde ibresi bozuk bir pusula

şarkı sıla garbı gurbet

şimali sen bozuk ibresi ben

yıllardan yollardan canlardan geçtim

heybemde bir hasret türküsü

ıssız kalabalıklara düştüm

gönüllü bir hancıydım

kuş uçmaz kervan geçmez çöllerinde

bir dahaki sefere diyen

tedariksiz acılar konakladı

gönlümün gün görmez odalarında

estim savruldum yele döndüm

yandım kavruldum küle döndüm

eyvallah hayat

bedenim talan yüreğim paramparça

üstü sende kalsın

az gittim uz gittim

dört gün üç gece sen gittim

bozkırda bir gül idim

sarardım kurudum gazele döndüm

hiç mi kara terenler kalkmaz

usunun raylarından

lal dilinin ucunda yol alan

bir vagon veda taşıyan

dur dünya!..

dönme dur!..

inecek yorgun bir yolcu var

harabeye dönmüş

son gönül durağından