Sevda Meleği

yeryüzüne yanlışlıkla inmiş bir melekmiydi

kirlerinden temizlenmeye çalışan bir günahkarmı

güldükçe kainat coşkulanırdı sanki

hüznü gökyüzünü bulatlandırırdı

hiddetinden şimşekler çakar gökyüzü kızıla boyanırdı

insanca duygulara sahipti herkes gibi

insanüstü bir yüreği vardı aynı zamanda

bakmışsın masum bir çocuk

dönmüşsün vahşi bir kadın

neydi onu böylesine büyülü kılan

hangisiydi sonuçta o hertürlü kendisiydi

hayattı anlamlarına anlam katan

bazen kabuğuna çekilir çocuçka ağlar

bazen hayata meydan okurcusuna başı dik ayağa kalkar

hayattan bezmişçesine yorgun aynı zamanda

hayata gemici düğümüyle bağlı hayalperest

her insan gibi hayatın ikiliminde sıkışmıştı çaresiz

olgunluğuna rağmen çocuk kalmayı başarabilmiş

hayatın çenbelerine rağmen ayakta kalabilmişti

düşmüştü kalkmıştı herkes kadar kirlenmişti

ama tertemizdi yüreği

hiçbirşey çamurunu sıçratamamıştı yüreğine

hayal edilen aranılan bir yürekten ötesi vardı onda belkide

korkuları vardı izin vermeyen yüreğine

kimse bilemezdi içinde kopanlar fırtınaları

hangi dehlizlerde kaybolmuştuda yolunu bulmuştu

anlatmazdı bilinmesi gerekenden fazlasını

hayalleri vardı gerçekleşmesine izin veremediği

değişmeyecek gerçekleri vardı inanmış olduğu

umutluydu fakat hep mutsuzdu

hüznün buğusuyla bakardı gözleri

derinlerden bir bakıştı onunki

birşeyler anlatmaya çalışan

susardı konuşurcusuna susardı

suskunluğu kalın bir roman gibiydi

yüzünün her çizgisi başka bir hayal kırıklığı

kıskanılıcak kadar güzeldi belkide

görünmeyen bir güzellikte...