Seversin / Dünden Yarine

Kimsesiz sözcükler düşer heceye

Her bir hecedeki özü seversin

Aşk dolu bir şiir dolar geceye

İçine baktığın gözü seversin

Bitimsiz öyküdür tutulan eller

Sonsuz hazinedir sarılan beller

Aşka davet eder konuşan diller

Meftunu olduğun yüzü seversin

Terk edesin gelir köyü şehiri

Bilmek istemezsin gittiğin yeri

Her dem içindeyse vefasız biri

Ömrünce ettiği nazı seversin

Düşlerine girer ardıç kuşları

Yerlerinden oynar köşe taşları

Adımından tanır sokak başları

Geçmişinden kalan izi seversin

İnanırsın aşkın sonsuzluğuna

İsyancıdır kalbin onsuzluğuna

Aldırış etmeden şanssızlığına

Atacağın en son kozu seversin

Açılırken kalple aklın arası

Aşk ile ölçülür canın darası

Ruhunda gizliyse gönül yarası

Yarana bastığın tuzu seversin

Geride kaldıysa yürünen yollar

Anılmaz olduysa o güzel yıllar

Sararıp solduysa yeşiller allar

Bahardan vazgeçip güzü seversin

Yolunu gözlerken ecel hancısı

Dinmez içindeki sevda sancısı

Vuslattır sözlerin en yalancısı

Yine de en çok o sözü seversin

Karşılıksız kalır ettiğin kelam

Yerine ulaşmaz saldığın selam

Yaşamakla ölmek birmiş vesselam

Deyip de yandığın közü seversin

Her nefeste tel, tel dökülür saçlar

Kusurlar kapanır silinir suçlar

Tedarik edilir son ihtiyaçlar

Sandıktaki saklı bezi seversin