Sevgi

özlemin,

her gece ölebilmenin yevmiyesi..

bir çocuk ihtimal düşük yapılmış heyacanlar senden kalan

ve sende kalan

saçları geçmişe yatık bizden uzaklaşan zaman.

dudaklarım anılararası bir salıncak.

yokluğundan saklanacak seni seviyor oluşum

tutun nolur bana!

içimde kahrolası acıtan susuşun...

bir üçüncü dünya ülkesi şiirlerim

dudaklarım afrika

yüzün yağmadığında bir ankara iklimi oluveririm.

tehcir et yüreğini benden,

nefesimdir dökülecek olan senden.

evet bu benzetme de açlıktan ölüverir.

ruhun yağmalandığında her gece bir şarkıda,

çıplak cümlelerde yemin edeceksin ardımdan

bilirim.

gece ertesi infilak ettirilecek şiirlerin

hangisi sonlandıracak olmayışını?

gözlerinde caddeler, kalabalık, ayrılık

bakışlarımda bulundurulması yasak bir kitap oluyor

gülümseyişler;

hep benden bir sahafa satılık.

gidişin, günün geceye yakın bir zaman aralığı

gölgene düşmüş bir robinson cruise gibi tenim

göğsümde bir martı yarası,

hadi yinei sessizce vur nefesimi!

avuçlarıma sis düşer şimdi..

sokaklar utangaç,

karanlık örtülü bakışlar,

hayatlarımızda

başka kadınlar ve başka adamların olabilme ihtimali

-mesela

adın geçtiğinde konuyu değiştirecek arkadaşlarımdan biri

ve sana,

bunu hakettiğimi söyleyecek kaldırımda yalnız yürümenin tesellisi-

fark ettin mi

her gece kaç yaş eriyoruz?

bir gün bir kalabalıkta

birbirini en çok tanıyan, o iki yabancı olursak biz

ve yutkunduğumda sesini

sonra dudaklarıma uğrayınca adın

bütün otobüs seferlerinde

sana uzanacak

kalp atışlarım..

ah sesim kırık dökük

yüzümde ilahi keskinliği gecenin

narkoz etkisinde şimdi bütün sancılarım

yazdıkça acıtıyor,

yaşadıkç