Sevgilim İzmit

Yakılmıştı gemiler?

Bir dönüş olmayacaktı

Ve tutuşmuştu aşk kendi bedeninde

Tutuşmuştu Marmara da küçük bir koy

Sevgilim İzmit diyordu

Sevgilim göl kenarında bir park taburesi diyordu

Yanıyordu Marmara da küçük bir koy

Sevgilim İstanbul dan Şırnak a bir yol diyordu

Bir dolu hatıra geçiyordu hayal perdesinden

Bir vagon yükü hasret,bir katar dolusu ümit

Geçiyordu rayların üzerinden?film kareleri halinde

Yaşlanmıştı hayat ve olmuyordu hiçbir şey

Olması gerektiği gibi?

Bir son?bir nihayet gelip çatmıştı kapılara

Tutuşmuştu Ebabilin kuşları?

Babilin asma bahçeleri?

Tutuşmuştu hayata dair cümleler

Yanıyordu Marmara'da küçük bir koy

Sevgilim İzmit diyordu

Sevgilim asma çardaklı kerpiçten bir ev diyordu

Zambakları anlatıyordu şarkılar?solgun gülleri

Vadesi yetmiş hikayeleri anlatıyordu?

Bir bir canlanıyordu notalarda eski aşklar

Derbeder bir ses yankılanıyordu hüznün duvarlarında

Kanıyordu?Yaralı serçeler tünüyordu pencerelere

Kendince savrulup duruyordu yaşamın renkleri

Ve bilmiyordu şarkılar böylesi yüreklere dokunduğunu

Bilmiyordu bir adam,bir solgun gül ne demekti

Yanıyordu Marmara'da küçük bir koy

Sevgilim İzmit diyordu

Sevgilim Aynalı kavağın taş kaldırımları diyordu

Sevmekle başlamıştı her şey?tutuşarak büyümüştü

Kardelenler yeşermişti toprağın damarlarından yol bularak

Bin atlı geçmişti belki de bir tek patika için

Yani sevmekle başlamıştı acı

Adamakıllı oturmuştu yekpare gülle gibi yüreklere

Yani sevmekle bitmişti her şey?tutuşarak tükenmişti

Yanıyordu Marmara'da küçük bir koy

Sevgilim İzmit diyordu

Sevgilim saat kulesinde bir lahza an diyordu

Sevgilim İzmit diyordu?