Sevilen Bir Kadın İçin Yazılmış Sone 3

Ne elemini duydum, ne vuslâtı durdurdum,

Mevsimler, mevsimleri kovalayıp da geçti...

Her lâhzâ hayalinle şöyle konuşup, durdum:

Bilirdim! Bu hülyanın sonu gelmeyecekti.

O hisse kapılsam da çoğu zaman, hâkikât:

Seni yücelten uzlet kadar zordu ve hürdü.

Hele duyulan bunca ümitsizlikten kat-kat,

Hangi aşk; bir düşün ki, böyle asil büyürdü?

Şimdi aradan geçen yıl sır olunca şâyet,

Kimbilir ki; kaç asır yaşadık, kaç çağ aştık?

Nur sevda! Gözlerimde, bak belirdi nihâyet...

Düşlediğim o yere epeyce bir yaklaştık!

Neydi onca bekleyiş, onca özlem, bilsen az:

Bir hâzzı vardı; seni sevmenin, anlatılmaz!