Sevmek Mütemadiyendir

yüzüstü düşer

uçuk renkleri suçluluk duygularımın

sökülür içimin teyeli

sıfırı ikiye bölerken

yağmur yüküdür bulutun siyahı

sevmek mütemadiyendir

poyraz pencerelerin ikinci yudumu üşür

adının resimlerinde

dudağını büzer

dil sürçmesi hüzünler

har vurur harmanıma

savruk düşlerim

acı çeker tükenir kalemim,

satır aralarının kısa şaşkınlıklarında

at gözlüklerine susar,

yarım yamalak müsvetteler

hiçbir şeyin diğer yarısıdır

çok yakın ihtimaller

yalnızlık yekpâredir

son sayfanın ayracında

sevmek mütemadiyendir