Seyr-i Alem

vardım söğüt dağına, başı duman dumanlı

ne de güzel resmetmiş, sonsuzluğu halk eden

sordum garip çobana, o da benden sevdalı

nasıl dertli olmaz ki, düşünüp de akleden

giderken sabah oldu, sıraca'nın dibinde

oturdum namaz kıldım, bir ağacın dibinde

dertli kırk derviş vardı, her ağacın dibinde

alemi seyre dalar, kalp gözüyle fikreden

bir kayaya yaslanmış, yaşlı sedir ağacı

bir yanı yere düşmüş, hali benden de acı

bir dalıyla şükreder, yaradanda ilacı

hiç ümitsiz olurmu, hal diliyle zikreden

çıktım çatal kayaya, iki keklik ötüşür

birbirine naz eder, hem söyler hem atışır

seyrine doyum olmaz, ne de ömür yetişir

meğer dil bilmez imiş, sevdiğini terk eden

döndüm maya beline, çatal oluk akışır

bir ceylan yavrusuyla, dönüp dönüp bakışır

kudretten sürmeleri, bu kadar mı yakışır

meğer neler görürmüş, varlığını farkeden...