Seyr-i Âlem Gözlerin (I)

Zümrüt müdür gözlerin, ışıl ışıl işlenmiş

Ay gibi, yıldız gibi mehtapla gümüşlenmiş

Tutunsam da ferine, şavkında sabahlasam

Alazında kavrulup, gölgende ferahlasam

Simli bir sedef taşı, titrek terli şüheda

Nazlı nazenin nurlu, bitmek bilmez o eda

Gül sineme işledi bade sunan bakışlar,

Mahkûmu etti beni parıldayan nakışlar.

Nehir midir gözlerin, dalga dalga tozarsın

Islanmış yüreğime, kuytulardan sızarsın

Yusuf'u çeken bakraç, hicabından pay olur

Dağdan inen dereler; helâk olur, zay'olur

Bin yıllık buz kütlesi gülüşünle ışınır

Tane tane ufalıp, yamacına taşınır

Suların engininde tutuklayan o gözler,

Dalgasıyla ruhumu tetikleyen o gözler.

Dere midir gözlerin, gürül gürül çağlarsın

İnsanlık alemine ab-ı hayat sağlarsın

Yamacına yaslanıp yosununda paslansam

Süzüm süzüm süzülen, serininde ıslansam

Kum olsam çakıl olsam, kıvrımlı yatağında

Su içsem kana kana, doyulmaz yutağında

Düğüm düğüm dolanıp ezgi döken o gözler,

Sızım sızım sızlayıp boyun büken o gözler.

Alev midir gözlerin, harıl harıl yakarsın

Bir bakışta ufkumun kalesini yıkarsın

Çırpınırım çaresiz, çehreni bana dönsen

Her şeyine razıyım, yeter ki bana dön! Sen

Kuşattı hararetin, sarmaladı ahımı

Yanmışım, yıkılmışım duy artık eyvahımı

Kandiller ışığında yol gösteren o gözler,

Alaflı bakışıyla kor estiren o gözler.

Şarkı mıdır gözlerin, yanık yanık ağlatan

Yunuslara yazdırıp ozanlara söyleten

Bestekârı kandırıp nota nota dizdiren

Müzisyeni kızdırıp akordunu bozduran

Gitarın tellerine gül deren, güller seren

Sesine nefeslenip can veren canlar veren

Keskin bıçaklar gibi yaralayan o gözler,

Dert üstüne dertleri sıralayan o gözler.

Kitap mıdır gözlerin, satır satır muhteva

Okunsa iki mısra, hastalar bulur deva

Nice cümle cahili âlim eder şah eder

Cemalini görmeyen; ahlar eder, vah eder

Kitabende bir yazgı bana da yazılsaydı

Bir gün yaşayıp senle, mezarım kazılsaydı

Yabani ve korkulu, ürkek bakan o gözler,

Semânın rayhasından gönle akan o gözler.

Şiir midir gözlerin, satır satır bezenmiş

Belli ki yazan kalem, özenmiş çok özenmiş

Hece hece dizilmiş, aruz beyit döşenmiş

Kanatlanan imgeler, lale sümbül kuşanmış

O gözler ki Mecnun'u çöllere düşürmüştür

O gözler ki Kerem'e dağları aşırmıştır

Aklımı baştan alıp sayıklatan o gözler,

Beni benden çalarak, tutuklatan o gözler.

Kale midir gözlerin, sıra sıra neferler

Ne mümkün düzenlensin anlı şanlı seferler

Yaşama çizgi çekip surlarında asılsam

Lime lime doğranıp ateşinde yakılsam

Söyle geçer mi? Heyhat! Söyle ey soylu kale

Bende ki bu yangınlar, bende ki bin bir çile

Gül sineme işledi bade sunan bakışlar,

Mahkûmu etti beni parıldayan nakışlar.

Aşkın Ummanı/Ahmet EROĞLU®