Seyrüsefer *denize Yürüyen*

Her yağmurlu İstanbul akşamında

peşi sıra yalnızlığının kalabalığı

denize doğru yürür

köşeyi döner kaybolur gözden

yorgun ve rutindir adımları

hüzzam bir parçayı söylerken dili

hiç kıpırdamaz çatlak dudakları

Nereye kadar gider de döner zihni?

suya indirdiği kâğıttan gemiler

şimdi nerededirler sahi!

ne zaman biter bu rutin yolculukları

bilinmez!

bilinen; tek dostudur,

sokak lambalarını saymazsak

simidini ve sırlarını paylaştığı, aksak alaca martı.