Sezgi Mayiden

dünden azametli...

bugünden bilinmez

yarınımız var ey sevgili

içimizdeki tat yetmezin meyvesiyiz

azalan bizde çoğalarak gider gidenimiz

ağızdan dökülenler hep sallama

sağlama bağladıklarımız sadece bağlama

beni bağlama...

iki dilim lafınla

affınla sevgili

ben koparak azalırken ulema evrenine

sen ne beni anla ne de kendini

beni bağışla

bu akıl

vurgun yemiş bir kere

şu akıl almaz budala insan yaşamında

ben kanattım aklımın dosta uzanan ellerini

insan denilen mahpus parmaklıklarında

temennim

ben yandım sen yanma ey sevgili