Şiar - 1

- Biz ki cânı cânân bilip başa tac eylemişiz

Biz ki gönlü âşkla yakmış teni sac eylemişiz...-

Hangi sözcük anlatır nasıl yandığımızı

Küle dönmüş bir yangın ortasındayken ömür.

Hangi lehçe zikreder çok usandığımızı

Gördüğümüz her anın arkasındayken ömür.

Say ki biz, feda edip ati için bedeni

Bir insan-ı kâmilin olurundan el aldık.

Say ki biz, yok sayarak menzili terk edeni

Islanmış bir kirpiğin yağmurundan el aldık.

Çünkü biz, can vermeye hazır beklerken aşka

İhanet, göğsümüzün bağrında filizlendi.

Çünkü biz, tanımazken melâl-i aşktan başka

Karanlık, bilinmezin kuytusunda gizlendi.

Çünkü biz, bir hançerin terk eyleyip kınını

Hem Rahman hem Rahim'in desturundan el aldık.

Çünkü biz, kâinatın en büyük yangınını

Gül kılan İbrahim'in düsturundan el aldık.

Belki biz, levh-i mahfuz yeniden yazdı diye

Vazgeçtiğimiz anı yaşıyoruz durmadan.

Belki biz, gördüğümüz hayaller azdı diye

Kahrettiğimiz canı taşıyoruz durmadan.

Belki biz, hiç bilmeden nerede bittiğini

Fark etmeden, bir aşkın kusurundan el aldık.

Belki biz, hiç bilmeden nereye gittiğini

'Enel Hak' şiarının Mansur'undan el aldık.

Yani biz, eskiyenin eskittiği takvime

Bir gün daha ekleyip uzattık nihayeti.

Yani biz, bir güz daha ekleyip her iklime

Doğru saydık bin yıldır duyulan rivayeti.

Yani biz, hatırlayıp unutulan her şeyi

Fethedilmiş bir şehrin son surundan el aldık.

Yani biz, sevda ile bir tutulan her şeyi

Yalan kılıp hüsranın tek nurundan el aldık.

Şimdi biz, ne söylense; 'eyvallah' demek için

Kulağımızı sağır, gözümüzü kör kıldık.

Şimdi biz, melanete 'illallah' demek için

Bedeni aşka uzak, yüreği nankör kıldık.

Şimdi biz, bir şafağı beklerken hiç bıkmadan

Güneşin terk edilmiş onurundan el aldık.

Şimdi biz, bildiğimiz doğru yoldan çıkmadan

Gecenin unutulmuş huzurundan el aldık...

12.08.2009

Beylikdüzü