Şifahane

Akbabalara bıraktım kalbimi

Çıkarıp göğsümden

Taşla doldurdum boşluğunu

Bir dermancı kadın geldi

Elini o boşluğa koydu

Mersin yaprağı kokuyordu

Ateşti dağlıyordu

Şifaymış elleri

Fakat

Gördüm ardındaki gerçeği

Dikenli tellerle çevriliydi

Çağırdığı bahçe

Gidemezdim

Çare yok

Darüşşifa kapısından

Yalınayak döndüm

Kalbimi geri verecekti

Belki girebilseydim

Ama levhalar vardı her yerde

Yasaktı o bina

Yasaktı şifa

Ve ben

Dikenli telleri geçemezdim

Yalınayakla