Şiir de Yorulur

Her şey biter:

Gün gibi

Karanlık açar göğe çadırını

Başlar dağ başı yalnızlığı ömrün

Titrek bir alev, biraz da peksimet

Öylesine varılır sabahlara.

Bir yudum su, bir telaş ikindisi,

Dönüp dolaşıp durduğumuz yer,

Aynı sarmal, hep aynı sızı

Kavuşmak için geceye.

Çıkarsamalar, gündelik hesaplar,

Bağ bozumu yekünü, navlun...

Uzak diyarlara gitme fikri

O titrek alevin deminde yanar durur, şurada:

Kör bir noktaya evrilir sonra.

O gemi gider, bu gemi gelir,

Bir gün bir haber:

Gemiden atlamış o son tayfa.

Kararmış üzümler,

Sonra kurumuş

Solmuş bir açalya

Bir umuttur yıldızlar,

O da olmasa nasıl durulur?

Yorulur kalır bir yerde insan

Önce hayalleri alınır,

Söz durur, şiir de yorulur....

Ağlayıp durma çocuk!

İçinde savrulan iklimlerin

Hazanına mı düştün?

Baş eğme, ufukların aydınlığını yitirirsin

Umudun yarınlarını bitirirsin

Durulur her şey.

Ansızın gelip geçmek

Bir heves gibi kursaklarda

Bir nefes gibi belki bu son diyerek,

Belki bu son,

Belki yalan!

Bir gün sevgiler de satılır,

Sözler unutulur,

Şiir de yorulur

Kalır ardında binlerce ceset

Var mıdır geçmişini yırtıp atmaya şimdi cesaret?