Şiir Dili

Gökyüzünün maviliğine hasret şair!

Yeryüzünün karası da var işte

Nice kayıplar ardında türkü söyleyen hayat

Yanık sesiyle dertlerimize dokunuyor bir bir

Sevginin rengini unutan şair!

İki adım daha gidebilseydin sevebilirdin belki de

Nice korkular ağırlığında ağırlığınca susmayı öğrendin

Yanık sesiyle türkü dokuyor yalnızlık

Herkes nasıl da hevesli türkülere!

Kaleminde hasreti kalan şair!

Çocukken savaşmayı da bilmezdin sen

Büyümek savaşa davet etmiş insanlığı

Kimse istemem diyememiş

Sen de nasibini aldın nefretlerden

Hangi pembede kaldı çocukluğun?

Hangi pembe samimiyetlerinizi çaldı?

Sevgili şair!

Harabeler dökülmüş üstüne

Şiirine noksanlık katmışsın

Biraz senden, biraz ondan, biraz sevgiden

Tamamlanmak için umuda şarkı söyletmek gerek

Umudun dili çözülmez ki şimdi

Şarkı umudun neyine gerekli?

Üzgün şair!

Yazdıkların kadar sevgi biriktirdin

Gökyüzünün mavisi geldi

Savaşmalar başladı

Sevgiler bitti

Gökyüzü de kendini yeryüzünün karasına emanet etti

Uzatsana elini usulca sevgili şair!

Şiirlerin ıslanmış, gözlerinin nemi değmiş...