Şiir Doğanda

sözcükler içinde kaybolur

düşler birikir ellerinde

bir cama buğu

bir yüreğe dal olur

şiir tutar şimdi buz kaplı yüreği

içindeki yalazı beslerken seni

eritir yollar düşer ırmaklar

insan denen mecrası kayıp

içinde denizler

bir şiir çıkagelir derin

dertlere gark olup

tepeden seyreder gözleri

gelen onun ayak sesidir

o gelince bırakıp tüm kederleri

yayarsın ocaklar içine

dumanı dönüşür mürekkebe

akar odunun iç suyu ile harmanlı süte

yazı denilir ona

döşedikçe çizgileri ruhuna

sarartır kendini okuyana kadar biri

tozla bırakmış çehresini

böyle doğar şiir aslında

doğmuşken daha da önceleri

bir okuyan değdiğinde

ağlamaklı gülücükler kaplar evreni