Şiir'in Sözyaşı

Ne gecenin karanlığına saklayabildim seni

Ne de günün gölgeli saatlerine.

Kuşluk vakitlerinde

kuş seslerinde aradım sesini

Böğürtlen kokulu tozlu yollarda bıraktım

Şiirlerden dökülen pembe renkleri

Ve...papatyanın son yaprağını

Gün doğumunda

saçak altı şiirleri katlettim şah damarından.

Gözlerinden kurşunlara dizdim kendimi

Ölmedim.

Akşam kızıllığında kurdum darağacını

senden kalma bir şiirin orta yerine.

Bir ayrılık şarkısından

yağlı urganlar astım boynuma usulca

Ve ıssız bir köşede, herkesten uzak

İpimi çektim,kendimce

Ölüyorum işte ...sessizce

Şimdi öyle eksiğim ki

Ve öyle yabancı kendime

Nereye baksam yabancı bir sehrin sokaklarında

kayboluyor ayaklarım

Bindiğim bütün otobüslerin numaraları degişmiş

bilmedigim şehirlere götürüyor beni

Attığım her adımda biraz daha uzaklaşıyorum kendimden

Biraz daha uzun bir yola çıkıyorum yalınayak

Islak şehirlerden geçiyorum sanki

Ağaçları bulut yüklenmiş

Kaldırım taşlarında, ayrılıkların bıraktığı gözyaşı

Her sokakta bir cinayetin izi

Her köşebaşında süslü bir yalnızlığın

Bana benzeyen küflü çocuğu

En çok da gündüzleri soluyor renkler

Yüzüme düşen gülüşler kırılıyor ışığın altında

Ve geceler... sabaha hep yorgun

Yarasa dişleri arasında

Kanıma işleyen bir sessizlik

Eşkal diyorlar

Ama ben kılık diyorum

Şimdi

Her sabah kılıksız çıkıyorum aynaların karşısına

Saçla sakal arasına saklanan bir yüz

Ellerimde cinayetimden kalma bir titreme

Dudağımda,dilimin bıraktığı acıyan bir yara

Yüzüme bakan ayna,bin parça

Kimliğim kaybolmuş,eşkalim kendimden kaçak

Lakin suçum sabit

Suçumdan tanıyorum kendimi

A. Kemal