Şiir Kuma Sevmez

Anlam idrakine soyunduğu vakit şüpheler

Sen, inciterek unutulursun

İsmin lazım değil

Siyah beyaz bir fotoğrafta göründü silüetin en son

Buruşuk bir zarfa söveceksin biliyorum

Biliyorum, adressiz mektuplara kızacaksın sen

Ve malulen düşeceksin bu gönülden

Gözlerimde kirli bir yağmur dinleniyor şimdi

Bulut dokunsa ağlayacakmış gibi

Ben, susuyorum sana

Ben, ötekileşen yüzümle gülümsüyorum sana

Acı bir tebessüm sonrası

Kağıt hadi yaz diyor

Kalemim mahmuzsuz bir küheylan gibi kan bulaştırıyor rüzgara

Penceremin önünden geçmesen olmaz mı ?

Arasına hüzün sürülmüş keyifler tattırmasan

Kanadını düşüren bir güvercin görüyor musun baktığında gökyüzüne ?

Bir kefen kadar beyaz

Çıplak ayaklarında ateşler sönen şiirler gibi acıyorum ben

Gelmeden, kanayan yüreğime gül işlemeli bir mendil bas !

Çölde ki bir avuç su bile benden daha ıslak

Ve teneşirde bekleyen bir tabut bile benden daha kalabalık

kimsesiz bir bakış aldım gözlerimden yalnız ve mağrur

gecenin sabaha döndüğü vakit

ve güneş doğmaya yüz tutmuşken tekmeledim ışığı

sönmemişti yıldızlar daha

düştüğü karanlıkta iki büklüm uyuyan

o çocuktum ben

Beni kus !

Bu sarhoş sevdanın akabinde

Suya sabuna dokunmadan temizle alnına çalınan yazgımı

Kelebekler kondurmam siyah saçlarına

Saçlarım, un çuvalına batmış gibiyken

Ödüllendirmem gözlerini gelişimle

Anası bir daha ömer diye bir oğlancık doğurmaz asla

Artık, şairin gitme vaktidir

Çünkü, şiir kuma sevmez...

Sevmez...