Şiir Yanıkları

Geçer diyordun...

Geçmedi...

Orda işte, gözümün içine bakıp duruyor.

Saçların Yeni Kurulmuş Bir Ülkeyken Daha;

Asıl mesleğim rehincilik; emanet bırakılan hayaller için tehlikeli şeyler tutuyorum aklımda

ve adım kırık camlar ansiklopedisine geçsin diye başıma iş açan sözcüklerden

otobiyografi yazıyorum alnımda vurulacak yeri özenle tutarak yaşadığım zamanlar için...

Bugün, asırlar önce kendime yolladığım mektuplar geldi bana bir masalın kanayan elleriyle

Telaşlı şiirlerde tükenen tenim ve hastalıklı sevişmelerle seçilmiş bir ıssızlığa taşınan ruhum

Hepsi içindeydi, tastamam.

Sen el bombaları atıyorsun kendi içine, sırf sinirinden

Ben toplayıp kaçıyorum, üzerimde patlıyorlar

Sen durmadan küfür ediyorsun, ağzında kırılmış bir krallık

Ben ağzımı kımıldatıp suçu üstüme alıyorum

Yakama yapışıp 'Neden' diye bağırıp kendini yırtıyorsun

Benim de sana karşı tek silahım bu işte, Roza.

Sonra diyorum ki sana;

(hani sen uykudayken ve saçların yeni kurulmuş bir ülkeyken daha...)

Diyorum ki;

Aşk tüm zamanların en iyi oyuncusu

Memeleri ruhlarına dökülmüş çamurdan kadınlar

Ve kalplerini mükemmel bir yalana bile bile teslim etmiş

Zavallı adamlardır geriye kalan.

Ve her hainin ayaklarında ustalıkla sektirdiği bir şiiri vardır, yalan mı Roza ?

Şiir ki, içinde bir sürü kanserli sorular ve bitmeyen bir kelime katliamı

Şiir ki, okuyanın parmağında kanayan yüzük gibidir dünyanın mutsuzlukları için;

şiirin intiharı diyorlar buna literatürde.

Şiir ki, kanıyorsa olur olmaz zamanlarda, üstüne başına sıçrıyorsa

Bir uzman kontrolünde okumalısın; bu da dip not olarak verilmiş.

Gittiğin her yere koluna girip seninle gelen ihanetin için üzgünsün,

tamam, biliyorum, ama artık bunu yapma

Hatırla Roza lütfen hatırla; karşımda durmuş bana bakıyordun balonlarla süslediğin veda gününde

Yüzümde hüzün ve masumiyetin yan yana dizilmiş sadık hizmetkârları

Ellerinde düşecek yaralı yıldızları toplamak için birer sepet tutuyorlardı, lütfen hatırla.

Dağları sırtlarına yükleyip giden karınca sürüleri taşımıştı

Bir çukurun içine dökülen çocukluğumu, yüzündeki çölden.

Ve ölü kardeşlerimin hayaletleri beni ilk yirmidört saat uyutmamışlardı sırf yaşamam için

Başım dönüyordu çünkü...

Ben seni ikibinbeşyüz kitapla aldattım Roza, üzülme artık, vicdanına söyle evine dönsün

Şimdi gözbebeğimde bomboş üşüyorsun sadece

Hepsi bu'sun.

Seni affetmemi istiyorsun, af kırılmış bir krallığın ismidir

Ağza alınmayacak acılarla dolu bu dünyada

Çelik gibi yağan nefretin altında gözlerimi kapattım, değmedi.

Sana inandığım için bana ateist dedikleri zamanlarda bile

Tanrıdan seni affetmesi için yalvardım

Ve sen hep aşk olarak kaldın ve senden hiç nefret etmedim

Bu da mı yetmiyor sana, Roza?

Ama sakın bana dudaksız sözlerle gelme

Çünkü biliyorum, boynuma sarılmak isteyeceksin o zaman

Boynum yok ki Roza...

Boynum bir kılıcın oyuncağı

Boynumdan damaklarıma açılan yarıklardan

Akan düşsel kan imgesi koca hüzün ovasının bereketi

Bu bereketli topraklarda bir ülke var; hani sen uykudayken saçların ona benziyordu.

Bu ülkede herkes eşit

Acılar eşit paylaştırılır

Sonra pankartlar ve dövizler var; şiirler arası yolculuk reklâmları

Herkes, her hücre iyilik denen soyut bir maddeden yapılmıştır

Her hücre birbirini yaralarından öpüyor

Hiçbir molekül birbirini sırtından vurmuyor

Edebiyatın gücü ve adaleti işte bu Roza, işte bu.

Yüzümdeki şiir yanıklarını görüp

Yandığımı sanacaksın o kusursuz ayrılma gününden sonra

Ateşten ateşe koştuğumu sanacaksın rekortmen bir olimpiyatçı gibi.

Sakın Roza, sakın bunu yapma.

Bilsem ki bu gün tanrının doğum günü

Uzun uzun gözlerinin içindeki aya baksam; yenilgilerimin uydusuna

Ve tek kelime etmesek.

Çünkü bak; kirlenmiş ve yalana bandırılmış makyajlı sözcükler geçiyor önümüzden

İfadesiz konuşmalar

Kürsüye çıkmış ihanetler

Çalıntı dizelerle şiir dinletisi ve alkışlar nasıl da kopuyor, tanrı aşkına bak

Yas ormanı; bu dilsiz kuşlar, bu ömrüme doğru büyüyen mor ağaçlar

Uçurumların çekiciliğinde dublörsüz düşüşler (I, II, III ve bu da dördüncüsü)

Mağlup kalpler körfezinin dibinde batık narsist aşklar

Parantez içi anlatımlarda bırakılan açık yaralar

Çelenkleriyle gelen yabancılaşma konvoyu, hepsi senin eserin; kabul etmeliyim ki iyi yazıyorsun

Ve adın; yani başkentim; yani ömrümün imgesi

Dilimde eriyip gidiyor ilk kez Roza, ilk kez...

Ey şiirimin dikeni

Hayatla kavgalarımın başladığı güzergahın usta okçusu

Hayal kırıklıklarımın çöplüğü

Hayatla düelloda; silahı sen seçmedin mi?

Göğüslerinin ucu diyorum cinayet yeri; cam emziriyorsun bana; sütten kesilen aç şiirler adına

Onca yangını çıkartıp kaçtıktan sonra şimdi gelmiş bütün çeşmeleri açalım diyorsun

Git rüzgarı karşılama merasimine katıl ve önünü ilikle ruhunu satılığa çıkartan fırtınaya.

Tiyatro salonunda yatak odası öykülerine alkış tutuyorlar, bak yanıldın işte, yadırgamadılar,onlarla oyalan sen

Göz çukuruma gömülmüş hazin-eden kovayla acı çekiyorlar yukarı, içlerindeki fesat çöl için

Neyse ki ben öykümü bozdurup yol parası yaptım ve baba evine döndüm,

Tanrı'ya şükür iyiyim şimdi...Git Roza, git.

Daha fazla üşüme.

17 Mayıs 2010