Şiirden Şairine Mektup

Ey şiir,

Biliyorum derdin büyük:

Varlığın, var oluşun

Buz üzerine yazılıp sonra için için eriyişin

İç sesindeki hüznü defalarca haykırışın

Belleklerde iz bırakmadan kitaplara girişin

Ve sonra okunmadan

Raflara kaldırılışın

Üzüyor seni...

Oysa ki yükseklerdeydi gözün

Buluta meydan okuyacaktı her sözün

Ama düşlenenler olmadı

Uyaklarında topuk dikeni

Mısralarının canı yandı,

Kalemlerin ucunda eksilen mürekkep oldun

Yolun engebeli

Yolculuğun çıkmaz sokağa denk geldi

Soğuk iklimlerin tedirginliği çöktü üzerine

Üşümeye başladın

Ve duydun ki,

Kar yağmıştı dizelerine

Titredin!..

Suçun neydi ey şiir?..

Her kaleme kağıt oldun

Taşa, ağaca, onca yüreğe

Her bir yere yazıldın

Her kişiyi şair yaptın

Ve sonra isyan ettin:

Gelmeyin üzerime üzerime ey buz dağları

Bırakın karışsın nehirlerim denizlerime,

Kavuşsun denizlerim okyanuslarıma

Dokunmayın dizelerime,

Kendi uyağım, kendi hecemle gönüllerde taht kurayım

Kitaplar mekanım olsun

Yüzüm hep gülsün

Kördüğüm olmadan çözülsün dilimde sözüm

Sevincim, kederim beni anlatsın

Hüznüm kalbimin sesi

Akıllara kazınayım

Nereye yazılırsam yazılayım

Her derdin dermanıyım

Unutmasın şairim!..

29 Mayıs 2013 / Ankara