Şiire Bıçak Çektim

Şiire bıçak çektim

Yüzüme baktı

Ağladım...

Yoksulluktan utanmayan hercai sevdalarım

Mesken edindi geceleri

Bir kalemim bir de kâğıdım vardı hep

Ve hiçbir şeyim yoktu sende(n) yana.

Yamalı pantolonum

Mevsimsiz kunduram

Biraz delik

Ama üstten fiyakalı görünen

Her daim boyalı...

Utanmadım, cebimdeki misketlerden

Utanmadım, her yanım yetimlik çarkındayken

Utanmadım, alaylı bir bakışa gülümsemekten.

Şiire bıçak çektim

Yüzüme baktı

Ağladım...

Kimim kimsem yok

Kimsesiz bir ömrün

Hiç kimsenin sevgisine laik görülmemiş

Kimsesizim.

Duyuyor musun, ne diyor sesim?

Uçurtma mı?

Belki olsaydı tanrının ellerine dokunurdum

Maviye bu kadar hasret kalmazdım belkide

Elma şekeri mi?

Ben hala açım...

Ve şiire bıçak çektim,

Yüzüme baktı,

Ağladım...