Şiirim Cennetleşir

Kıyametin bağını kopardığı

Elini sallayarak

Kirpiklerinin arasından günüm battı

Eteğinde üşüdüğüm

Şehrimin üzerine

Aydınlığının gölgesi bile düşmüyor

Korkunç karanlığı üstüme çekiyorum

Beyaz şiir bilmeyen yarasalar

Tutturunca esmer bir ninni

Kandilsiz uykum

Düşe kalka koyuluyor uzun bir yola

Çenesi titreyerek içimden geçen

Önü kesilen nehirler şişip göl oluyor

Karadeniz’in içi kabul etmiyor hüznümü

Can havliyle

Elime tespih ettiğim tebessümlerinin

İpini koparıyorum

Gök yüzüme saçıyorum bir çeki yıldızları

Gönlümün çatısında

Kiremit rengi umutlarım kırık

Otuz üç iri cüsseli yıldızın

İçeri sızan

Sağanak loşluğunun altına

Bakır leğen koydum

Katranımın göz göz yarasına sürmek için

Kaynatıp pekmezini yapıyorum

Şişe şişe beyaz ışığının

Bakmayın siz

Zifiri şiirimin bu haline

Cehennemin kırmızısına meyil ettiğine

Birazdan

Mahşerde

Gülen yüzünün şafağından

Ela gözleri sökünce

Şehrim aydınlanır

Dizelerin önündeki saksılar şenlenir

Sardunyalı şiirim cennetleşir

Birazdan karşılaşınca