Sildim Ankara

Hayaller umutsuzluk, sis çöktü düşlerime

Korkarım yarınsızlık, göz dikti aşlarıma

Beklentim olmayacak, tez yıktı başlarıma

Buysa bana tüm vefan, ben de sildim Ankara

Rüzgârın dingin değil, ayazın vurdu yine

Düşüncen saçlarımda, beyaza durdu yine

Vebalin bende gibi, hesabın sordu yine

Buysa bana tüm sevdan, ben de sildim Ankara

Ne demeli bilmem, acemi ele düştüm

Söylem güzel olunca geveze dile düştüm

Issız, ışıksız kaldım, dönülmez yola düştüm

Buysa bana tüm revan, ben de sildim Ankara

Ülkemin başkenti, medar-ı iftiharıydın

Atatürk'ün huzuru, mabet-i diyarıydın

Mazlumun ilk kapısı, meclis-i ayanıydın

Bu yüzdense tüm sefan, ben de sildim Ankara

Hazan vurdu baharda, soldu umut çiçeğim

Son dostumdu oysa bak, uçtu uğur böceğim

Terk etmekte dostlarım, şimdi soğuk ocağım

Buysa bana armağan, ben de sildim Ankara

Hey! Cemilim, başkentlim, bırakmazdım seni ya!

Dışı seni yakarken, yakardı iç beni ya!

Her dem seninle olup, sevecektim hani ya!

Vazgeçtim bu günlerde, ben de sildim Ankara