Silik İzler

Anılmak istenen sohbetlerde

koyu bir sis kaplar adımızı;

hatırlanmak, bir yüke dönüşür

ve biz, kalamayız.

İz bırakılmak istenen yollarda

sert bir rüzgâr siler adımlarımızı;

yürümek, bir beyhudeliğe dönüşür

ve biz, varamayız.

Açılması beklenen kucaklarda

soğuk bir mesafe durur aramızda;

yaklaşmak, bir sızıya dönüşür

ve biz, sarılamayız.

Hepsi aynı endişeden beslenir:

unutulma korkusu.

O korku ki,

insanın kendi varlığını

kendi elleriyle silikleştiren

en sessiz gölgedir.