Şımarık Rüzgar

balkonumda şımarık rüzgar

yatağım dağınık

dudaklarımın arasında gezinen

gizlediğim ilk ve son can yongam

gecenin örtemediği tek ayıptır

yalnızlık...

güzelliğin bir bana tereddütlü

dumanlı sırıtmayı sevmem de halbuki

gölgemle oynaştığımı da anlatmam kimseye

ama yüreğimde kibar bir uygarlıktır yıkılan

sırf sen böyle istedin diye

dumanlı sırıtmayı sevmediğim halde

sakin ölüler gibi sığınmıyorum hayata

telaşlı kitaplara vuruyorum kendimi

sayfa sayfa

satır satır...

anlıyorum...

dağlara bulaşmadan

dinmez bu sızı...