Şimdi Beni Bağışla...

Nasirlerin elinde sürüklenen nesir

-inceliğinde-

Dokunduğun kalp

Kâğıda düşmüş

Kazıdıkça ölü beyaz hafızam

Fermanı çözülen harfleri mermere gömüyor

Dikişsiz gömlek giydirdiğim satırlarda

Sükûnet içinde maziye bir bakıver

Tutun yüzleştirin

Okunmuş kuyulardaki o yüz

Hissin gücü

Kalemin çiziği

Boyut veren

-mürekkeb-

Dokun

Dokun ki

Anla

Verdiğinden daha çok

Aldığım yaradan sızıyor

Kanımdan yazılsın ilk şiir

Sükûnet içinde mazimi anlayıver

Kanadından tutup kopardığın o hakir tüy

Sürüklenişiydi

Bir aşkın en katı hali

Ellerim nasırlı taş, sevdanın peşinde sırça

Saçlarım toz

Sesin uçurum

Kanatsız rüzgâr

Doruklara kök...

Bekliyor yankısı gelircesine

Boşluğa tutunan sarmaşıklarda

Yaradılışını değilse de

Yok oluşunu gördüm

Adsız bedensiz ruhlarda

Can çekişen yıldız

Aranızda yokum şimdi

Dirim neyi açıklar ki

Sükûnet içinde maziyi hatırlayıver

Üşüyen ten

Saran patiska

Aşkın çarptığı yere göm

Çıplak teninin altında dağılınca

Niye dokundun o mezar taşına

Bence artık boş ver...