Şimdi Bir Utançtır Kahkaha

Soğuk camlara konan, bir yaralı kuş görürsen yaz yoksunu

Tut yüreğinden ten kafesine at sarmala onu

Eylül bakışlı çocuklar vardı, sonbahar gülüşlü annelerin yanında,

Babasız iklimler de olurmuş

Yazarken şair...

Kalemi titrek dokunuşlarla,imtihan diyor

Eziliyor kaldırımları kentin

Sokaklarda izbe düşler yürüyor

Her hayat bir romandır zaten, baş kahramanı biz olan.

Yaşamış gibi yaparak günü tüketeceğiz çileli ömrü

Ya o kan kokulu duvarlara yaslanıp ağlayan mazlumun ahı

Zalimin zulmüne yaralı bir ceylan gibi güz döken çocuk

Oysa ki; çırpınır göğsünde telaşlı oyunlar

Oyunsuz büyüyen acıdır şu kanlı gecede

Utanç çığlıkları sessizce gömülüyor zamana

Avuçlarda umut dillerde ancak bir teselli oldu dua

Ne zaman durmadı ki boğazıma lokma

Yutağımda düğüm düğüm hıçkırık

Ben ağlayayım sen kahkahayla gülmelisin çocuk

Şimdi bir utançtır kahkaha

Dünya coğrafyasında bunca acı varsa

Acıyı tasarlayıp oynasın o kahrolası millet

Sanmasın bu devran böyle sürecek

Kazdığı mezara kendi düşecek

Düş mazlumun yakasından hep belaydın hep illet.