Şimdi Sen Yoksun

perdenin arkasındaki karartının ne olduğunu sordu

tükenmiş bir sesle bütün ışıkları kapatıp

yıldızların arkasında ne olduğunu sordu

iki nefes arasında kalıp içe bükülen vehim

kaldırıp başını bir şeyler anlatmaya çalışıyordu

larvalarını ilk defa göğe çıkaran küçük timsahlar gibi

durup durup bir sonsuzluğu hatırlamaya çalışıyordu

iç güdüsel bir hışım bu

şimdi sen yoksun

uzadıkça uzadı hiç bir şeyin çatlakları

ne tuhaf bir rahatlıktı

işitsen de konuşamıyorsun

hep beraber gözlerimizi yumup

ras gele her şeyi hizaya sokan kader

kimimiz ellerini sarkıtıp yaşamın öte yanına

kuytulardan su almayı düşünüyorduk

acının acısıyla kutsanıp

kıvranıyorduk

durdurulduk

göğsümüze hiçlik pankartlı kokularla

anımsayacağımız küçük korkular bıraktılar

mezarlarımızda dönen kuşların söylediklerinden anlamıştık

ziyan çatlakların gürültüsünden başka

hatırlanacak bir şey yaşamamıştık.