Şimdi Şiire Küstüm

Şimdi şiire küstüm

kaç şehir geçsem sana gelsem

yine gönlüm razı değil sana doymayan yürek s/elim

dünya kaç kıta üzerinde okyanuslara kanlar b/akıyor

yeryüzüne insan kanı akarken şiirimin rengi mavi olsa da

ne yazar ki

okyanuslar doldu taştı kan kırmızısı

sevdamın adı yeşil soyadı sarıydı

gönüle çalan sazım sarkımın notasız ritmine renksiz gülüşüm kaldı

yüreğim kanarken yüreğim kan kırmızı

artık gidiyorum bu sehir bana dar geliyor sokaklar sığmıyor sensizliğe

artık gücüm göç edecek savdam yok benin ondan kahırım

b/akmıyor mavili nehirlerde

artık yorgunluğum sana değil kaderimle koşulan

seni sevmek kar sayıldı

çam ağacındakı sakız çam sakızı akmıyor soğuk havalarda

sana olan tutkularım inzivaye çekilirken

artık barışın dili yok zülmün sadist ruhları atıp tutuyor kanlara b/akarken

okyanuslar doluyor baskı zülme berdel kana d/oluyor

fakirin emeğiyle vampirler domuyor kana

liberalizm yalanı mühafaza etmek le meşküliyeti

dünyaya yayan bir kaç usa.li dokrinci

dünyanın kanı üzerinde lokma yiyen barbarın akibeti biter birgün

biter gün olur

ekmeğini çalan şirin gösteren yalancı düzen palavra naraları

böyleydi dünya kandırmaca oyunlar koyun oldular güdülmeye

ülkeyi satan satana benim işçim emekçim perişan vampirler kana doymadı

bu hastalığın yayılışı kanayan yaralar saşkın çiğliğiyla beslenen düzenbaz saltanatı

şiirlerde boşluyor

arabanın firenin patlaması tirenin raydan çıkması gibi

ner de durursa dursun acısı kalıyor yürek yaralarım kanıyor

ayni şiirler gibi acıyı tatlıyı paylarken

şiirlerden kendimi dağıtıyorum ulu orta kamçılı dugulara

kış mevsiminde esen rügara savrulan yeminli şiirler

artık şiirlerde saçmalıyor

kendini dağıtırcasına dünyaya yeni doğduğuma boşuyorum

koşuyorum

sabahı olmayan güneşsiz bir mevsimde dona kaldım yollarda

yalnızlığın ocağında başlıyor umuda yarine biraz güneş topluyorum

umuda açılan gözlerimle

artık şiirler sancılı bir düşün peşinde koşmaktan yoruldum

şiirlerin sözdesi özüme dokundu yarına umutsuzluğun penceresi kederli yoldan

geri dönyen yola bir ömür b/içerken yokluğuna k/alışımdı

sana anamdan içtiğim süt beyaz görünürü karalar bağlarken

ardı sıra koşuyorum ölümün kıyısı karanlığın rojdası gönlüm

s/özüme sarıldığımdan beri gözüm yollarda kaldı

sen olmadan ben nasıl yaşarım ki sevgilim..

ölümün kucağında koşuyorum ardında her vakit yürek s/elimle

yürekten...

10*12*12*Karataş*