Simit Oyunu
Çocukken oynadığımız bir oyun vardı
Acımasız bir oyun
“Simit” diye bilinir sokaklarda
Oynamak istemeyen korkak adledilirdi bizim buralarda
Bir ebe seçilir
Ve o ebe avazı çıktığı kadar bağırırdı
“Simiiiiiiiit”
Bu sırada nefesi bitmeden de arkadaşlarından birisini
Yakalamaktı amacı
Eğer ki nefesi yetmezse
Eğer ki yorulursa
Bir cümbüş başlardı
Oyunu oynayan diğer arkadaşları tarafından
Sokağın ortasında meydan dayağı…
O an sokakta kimin olduğu umursanmazdı
Baban bile gelse herkes bir tekme atmadan o oyun bitmezdi
Ama en kötüsü
Risk alıp da hoşlandığın kızın önünde oynarsan
Ya birisini yakalayıp kahraman tavırlarıyla kıza bakardın
Ya da orantısız arkadaşlarının insafına kalırdı gençlik aşkının bilinmez geleceği
Büyüdük
Ben hala biraz çocuğum.
Hala oynuyorum o oyunu
En son ben mum diktim diye mi bilmiyorum
Ama ben ebe seçilmişim
Bağırıyorum sesim yettiğince
Oyunu değiştirdim tabii biraz
Simit demiyorum ben
Yanlışlarını haykırıyorum herkesin
Noksanlarını haykırıyorum süregelen düzenin
Belki aralarından birisini yanıma çekerim de
Birlikte yanlışları kovalarız diye
Ama nefesim yetmiyor
Sigaradan herhalde
Durmadan dayak yiyorum Herkes tarafından
Bir tek senin vurduğun yerler acıyor