Sıradan Bir Gün

sonsuz aydınlığın içinde

bir damla karanlık gibiydi

seni beklerken

kanayan parmaklarıyla

nereye dokunsa

kalbi acıyan çocuklar gibi

özgürce ağlayamadan

içten içe yanarak ormanlar gibi

tüm yağmurları söndürüyordu

seni beklerken

batan güneş nasıl titrerse

terk edip gittiğinde her akşam vakti

o da öylesine

titriyordu, kalbi delicesine çarparken

umudu söndüren saniyeler

bir idam mahkumu için

ne ifade ederse

onun içinde aynı şeyleri ifade ediyordu

seni beklerken

şarkılar çoktan bitti

gölgesiyle dans etti

şurada, kapının önünde

ardına bakarak giden adam

herkes için sıradan

onun içinse ölüm kalım günüydü

ve bazen

öldüğü gün bile yaşardı insan

hiçbir umudu olmadan...

15.07.12