Sırtında Güneşi Eksik

tüm dağlarına sustum

hüznüm tek

sek yalnızlığınla muhatap

ve dünyalardan kopuk

kendime ayrı bir şehir kurdum

kusursuz bir ayrılığa da geç...

günün aydınlığı taş

ummadığım bir karşılaşmaydı hayat

kalbimde rotasız

bir ölüm seyirde

defter tuttuğum gecenin

ilk ve son sayfası yırtık

en sevdiğim şarkı ortasından

yitik...

iç duvarları çiçeklenmiş çocukluğumun

pencerenin buzu eriyip belirince

yeşili yüzünün bana mı dönük

ömrüm sendeyse vakitli vakitsiz

yenik...

"hiçbir bulutu gözümden kaçırmadım

sırtında güneşi eksik

yaşanmamış sevilerden emekli bir ihtiyarın

öğlen sonu çocukların gidişine ağlamaklığını

ağaçlarım hep seninle konuşmamızı bekledi

son günlerinin düşlerinde yürümeye düşkün

bir hastanın soluğunun kokusunda tının

eski günleri özlemeye sığmıyorum

kendimi sonsuzluğa ayarlıyorum"