Siyah At

Ve zaman

çelme atan harflerin dil ucu duvarı

korunaksız mavi gölge..

ruhum kayıyor derinliğe

gözlerimdeki bulutun siyah atıyla

kayboluyorum...

toprak,

yağmur koşusu adresin varlığı

en uzak yerde

karanlığı tutuyorum yırtarak perdeleri

ışığı çalınan her c/an gibi

yokluğun iliklerine bağlıyorum

zihnimin kervanını..

Ve zaman

sessizliğin koyusuyla çöreklenir

oluklu zifirisine..

ölüm aşkla uyanan menzil kalemi

tuzla ıslanan pençe..

sonsuzluğun hüzün k/arası

kaldırımı üşüyor

saf bir kelebeğin kanadında mavilik

sandıklı çocuklar sonra

hayatın avuçlarına

Ve zaman

ağlayan şiirlerin şehrinde omuz yarası

toplamı geriye kalanın..

bir resimle kırılırken yüzüm/

yüzümün keşfinde ne çok yüreğim

hadi çocuk

oyun oynayalım

tut ellerimi

siyah atın kızıl yelesinde

düş sırtıyım

büyüdükçe kayboluyorum

büyüdükçe aşka asılan nefesin ağacında

umuda boyanıyorum

dahası

gece uzun

ömürse yaşadığın kadar harlı bir yangın

yıldız ışığı tüm çığlıkların

nem hıçkırığı..

Ve zaman

ruhumun sarmaşığında bakir gülüş

siyahın kıyılarında bahar kokulu durak

dudaklarımda dua aminleri

mavi çoğulluk Annemin avuçlarına

Tut ellerimden çocuk

......