Siyah Beyaz Aşk Seansları

isminle akordunu düzelttiğim ses tellerimin

titremesi,

biyolojik bir olay değil, heyecandandır,

bilesin...

bilesin,

tınısı dudaklarının

değince zarına kulağımın,

bana cennet ehlinden

şahsıma münhasır ayetler iner

ve ben

bir peygamber devesi edasıyla

konup bir baharın, çiğ düşmüş sabahına

sana dirilirim,

ayak tabanlarından

şah damarlarıma kadar uzanan

mesafelerinin mezarından.

bilesin,

ellerim taraksız duruyorsa itinayla şayet,

ki düşüyorsa arayışına saçının,

sırattan düşmüş bir günahkar gibi

boşluğa rötar yapar her kulvarda

ve hangi dala tutunsam son anda,

avuçlarımda yanar,

yanar

tekrar ve tekrar.

bilesin,

gayrısı yok kirpiklerinin,

öpmesem ucundan en küçük fırsatta,

beatless'iz rock gibi kalırım ortalıkta

ve eminemsiz rap gibi halıhazırda

biraz da arabesksiz yetmişli yıllarda

bir idam taburesi gibi

taşırım kendi bedenimi, oradan oraya.

beni

heybesinde yavrusunu taşıyan bir kanguru gibi

taşı göğsünün kumbarasında,

zira bunun dışında

gezegeninden kopmuş bir meteor taşı formatında

seyrederim, yokluğunun kara deliğinin

o yutucu ve yok edici rotasında,

bilesin...

sev demiyorum,

beni kendinle yansıt,

doğur beni bir anne gibi yeniden,

büyüt, nesli tükenmiş bir bitki tohumu gibi

yetiştir toprağında sevgili.

bilesin,

"göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün"

ya bu yüreği öpersin ya da öldürürsün.