Sofia...

-Adam;

Daha dün bıraktım erkekliğimi

Düşlerini gözyuvalarına gömüp, piç doğuran fahişenin yatağına

Bütün dinleri soyunup attım düşüncelerimden

Ve şimdi...

Karşında avuçlarım kar yutmuşçasına soğuk

Yüzüm de şubat hüznü

-Utanıyorum-

Ellerim varmıyor kadınlığına

Dokunamıyorum...

Benzinde solmuş Çiçeklerin dudaklarına

İhaneti tatmış dilimin üstünde ki zevk tohumlarını,

Tükürüp attım çoktan toprağın suratına

-Son bir kez-

Y a l v a r ı r ı m

-Aşk diye- doğup yollarında şehit verdiğim kayıp çocukluğumun adına

İhtimallerine köle yap beni sofia...

-Kadın;

Senin sularında bilenirdi, cellâtların elinde körelmiş tenim.

Kurak tarlalar vardı, dikenine bedenimizi atıp

Sevişmelerimizin sonunda toprağını okyanusa çevirdiğimiz.

Ah! Boynunda morarmış günahların mührünü taşıyıp,

Nefsini kalbime ok gibi saplayan adam,

-S ö y l e -

Kaç kadına peşkeş çekti,

Arsız yüreğin.

-Adam;

Ne zaman sana uzanmak için bulutları avuçlasam,

Başıma kıyamet konar

Korkuyla titreyen nefesimin üzerinde, kargalar oynaşırdı.

Düşerdim;

Ağacın üvey evlat yaprağını büyütüp kuruttuğu gibi, çamurun kucağına.

Kimi zaman da soluk renklere bürünüp,

Güneşten hayat dilenirdim

Ah! Sana uzanan yollarda adımlarıma sarmaşıklar gebeydi,

Doğan dikenlerin ağzında kanadım.

-Kadın;

Göğsümde kuruyor, laciverte çalan hüzünler,

Şarap şişelerin dibine devrildi

-Aşk diye- emzirip, büyüttüğüm hayaller.

İçimde düş ülkeleri yeşerir kırık umutlarla boynu bükük açardı

Soluğuna hasret;

Öpüşlerine aç;

Ve beyaz sayfalarıma iliştirdiğim adına muhtaç.

Kaç pezevenk günün yatağında çürüdüm

Sen ihtiraslarını tüketirken.

Şimdi...

Dağ olda yıkıl,

Kurşun olup ihanetler savurduğun ovalarımdan...

-Adam;

Sus!

Ya da kapat ağzını duvarlarınla

Görmüyorsun...

Jilet gibi kesikler açıyor, bereketsiz sözcüklerin ruhum da

Dizlerimde geçmiş nasırlı taş,

-Bıraksaydın da-

Çakılsaydı dualarına.

Ah sofia...

İbadetsiz vakitlere düşüyorum

Etimde soğuk ayazlar,

Yüreğinden düşerken ölesiye üşüyorum

Adımların gövdemde yaralar açtıkça,

İzlerinde tabutlar yeşeriyor.

Ve...

İlk kez bir kelebek dudaklarımda soluyor

Sana veda bile edemiyorum...