Sofradaki Yara

Sandıkları önemserdik, dam üstlerini

Yaşam alanlarını çatıyorduk her şeye karşın

O kelebek, yolun tozlu kısmı, o kırık aşk

Bir içli şarkıda avlu taşı olmalı

Sokulup uyuyoruz bir kuşun taçyaprağına

Gecenin hırkası sırtımızda, yürüyoruz

Sokak lambalarını, sığınakları, taş oyuklarını okuyoruz

Sofradaki bir yaraya ne zaman dokunsak

Giyinip kuşanıyoruz o akşamüstüne

Kısaltıyoruz günleri ucundan sütler koyulaşırken

Derelerde, kırık aynalarda, gerçeklerde

Aksu hep boz bulanık akmaz ya

Bir selam olmalısın kırların elinden çıkmış

Yolların sapağında, kınalı seslerde

O anılara eğildik o duraklara çıkıyoruz

Sözlerin, bir ırmaktan alıyor ağırlığını

Duruşumuzu götürüp bir anıya koyuyoruz

(Mühür, Mayıs-Haziran-2009, Sayı:25)