Sokaklar Sessiz Artık Öpüşebiliriz

I

sokak lambası düşmüş,

gölgesiyle kaldırımlara.

sessizlikle beraber atıyorum,

her adımı..

gölgemin sessiz sularına.

dudaklarımdan kesilen nefesim..

kalbindeki gizli elmas kadar değerli.

sessizliğin oyunu, sessizlikte oynanır.

geceyi, bu mutlu oyun içinde,

uyandırmaya değer mi?

parmak uçlarım değerken ellerine..

bir hikaye düşer dillerden yere.

o hikaye içinde bir sessizlik vardır.

çoktan neşesini kaybetmiş,

durur yerinde..

şu an yanıbaşındayım sevgilim.

tenini terkedip gitmek yerine..

uzatıyorum kalbimin en değerli hediyesini,

o bitmeyen masalların şehrinde,

pamuk işlemeli ellerine..

II

sokaklar alabildiğince karanlık.

vücudum toprağa dökülürcesine uzanıyor tenine.

dudak uçlarımdan, kadehi doldururcasına..

aşkın dudaklara mühürlenmiş,

şarabı dökülüyor yerlere..

ama yüzlerde bir utanç ifadesi.

çocuksu tebessümler..

gözlerimize mil çekiyor, aşkın nefsinden..

III

sahil kenarına yaklaşırken..

romantizmin küllerine karışmış ambulans sesleri.

bir hasta geçmiyor sanki..

yüreğimin derinliklerinden.

bu acı acı çağlayan ses..

bir ırmak gibi dökülüp, işliyor yüreğime.

gamzelerimin çukurlarında,

bir sevinç çiçeği açıveriyor,

sessiz bir tebessüm, masum bir kızarık ile.

şimdi seni yıldızların arasından çekmek istiyorum.

o kadar parlakki ışıltın, seçemiyorum.

şimdi kendin gel utanmadan;

hayallerimi bir serum şişesine damlatmadan.

gel, çünkü sokaklar çok sessiz,

artık öpüşebiliriz.