Soluksuz Bir Avcıyım Sanki...
Karlı ve heybetli dağların yamacında
Soluksuz bir avcıyım sanki
Yorulmuşum halsizim
Üstelik azığım kalmadı
Mataramda su yok ve tütünüm bitmek üzere...
Gece karanlığı çöküyor üzerime
Hava iyice soğudu
Üstümde milattan kalma bi parka var
Yaslanıyorum bi kayaya
Tüfeğimi yere indirip
Titreyen ellerimle bi cigara sarıyorum...
Biliyorum
Emanetti bu karanlık gece
Batan Güneş'ten doğan Ay'a
En sonunda bitecek bu gece
Ve en sonunda emanetini teslim alacaktı güneş
Ama ben bunu göremeyecektim herhalde
Sabaha çıkamam büyük ihtimalle...
Ölüme bile yenik düşmeyen duygularımı
Duvarlara izler bıraktığın gülüşünü
Her gece seni soran ümitlerimi
Ve beni bu duruma düşüren kaderimi
Unutamam biliyorum
Ama hergüzel şey gibi bende bitiyorum
Damla damla eriyip kayboluyorum...
Gözlerini bir daha görebilseydim keşke
Son kez dokunabilseydim tenine
Getiremem o eski günleri yaşanılmaz tekrardan
Eğer bir gün cesedimi bulurlarsa
İnanki son anlarımda bile seni düşündüm
Ve seni yaşadım...