Son

Nefesin ne zaman okşasa adımı

Güneş renginden utanır solardı ayrılık

Yalnızlığımı yaslardım sözlerine

Şimdi acı bir unutma denemesinin

Gözbebeklerindeki sızıydı aşk

Artık göremediğin

Kirpiklerime sürdüğün düş asılı dururken

Kaç şiir vazgeçtim kördüğüm sevdadan

Anılar mühürlenirken dimağıma yorgundu

Ayaklarım yetişemedi kendimden kaçışlarıma

Bilmiyorsun

Nefret biriktirmedim sessizliğimde

Dilime yabancılaşırken kelimelerim

Pişmanlığın nöbeti esir aldı parmaklarımı

Bir "son" yazıyordum şehir ağlıyordu

Ve sen paslanmış nefesimde ölüyordun.