Son Bahçe

soluk almaya vaktim olmazdı

göğün güzelliği izin vermezdi

kendime alıcı gözle bakmama

insan bir bakışla da olsa tutunmalı

soğuk akşamüstü yağmurlarının

inatçı hırgürüne...

buğdayın tadı damağımda çıkardım sokağa

bakışlarının sızısıyla adımlarım buruk

dönemeçler meraklısı bir sevdaya gömerdi

bütün sesler sessizliğimi...

oturup adamakıllı suçladım tüm yazları

hiçbir yaz düşlerimin olamadı boylu boyunca

kasaba huzurlarını

hep başka mevsimlerde aradım...

hani kapılarımız yanyana olacaktı

ya da karşı karşıya

hani yalnızlıklara bile uzak yalnızlığıma

sadece bana gülümseyecektin

yıldız sarhoşluğundan ötede bir gece...

uzak ıssızlıklara özenmiyorum artık

bugünüm de dünüm gibi anlara sarhoşça bağlı

çocuk resimleri gibi renkli ve özgür sevimli

seviyorum kış baskınlıklarında da

yorgun denizlerini kucaklayarak kulaçlamayı zamanı

hadi n'olur

başlayalım kurmaya

bu şuhlaşan son bahçemizi...