Son Bir Ki Üç Deneme

neye büyüdüysem, geç kaldım ...

olurdu olmazdı...

bak, zaman teğet değdi şehre.

semada uçuşan kuşlar kadar

kalabalık o sokaklar

ve aynı sokaklar

sessizce söylüyor

ezbere bildikleri şiiri.

yalnızlık dek geliyor lisana;

sözcükler yetersiz,

cümleler kimsesiz...

elleri cebinde gezen

boş gözler ki onlar

ne büyükler(!)

ne küçükler(?)...

bir kız koşturuyor yağan yağmurda,

ayaklarını şaplatarak koşturuyor,

birazdan tam da birazdan

kavuşuyor çocukluğuna.

olurdu olmazdı;

hayat sadece hoş bir anıydı

ve aşk hep inatçı!...

parantez içi:

olurdu olmazdı,

yanlıştı ve çıplaktı güneş,

ki o güneş

hep yalnızdı...

yirmi sekiz aralık iki bin on iki

kızılay / ankara

alakalı bir not:

kitabının ayracı bu olsun, hayatının ben... benimle kal, benimle devam et...

//son bir ki üç deneme ..