Son Çıkışta Yalnızlık

Alacakaranlığın silueti taş duvarlara vurduğunda

Ayın şavkı kaybolur yeni doğan gün tülünde

Işıklar damlarken gözlerinden neşenin

Sabâ makamında eserken sabah rüzgârı

Bazen beyaz bazen pembe bir rüya sararken dik yamaçları

Demir kapı gıcırtısıyla uçmağa varmadan son çıkışta

Tecrit odalarının demir parmaklıklarından yankılanan ağıtlarla

Boynu bükük bir güvercin edasıyla şafağı bekler yalnızlık

Sadece yalnızlık demek de yeterdi aslında

Yeni karda kalan serçenin son bakışlarıyla anlatabilsem

Ya da asfalta düşmüş yaz güneşinin susuzluğuyla

Katledilen canların çırpınışlarını son çıkışta

“Kısırlaştır, Aşılat, Yerinde yaşat”