Son Gece Yarısı

gece yarısına yarım saat kala

ayrılmışken gölgelerimiz

(Bedenimiz mühim değil)

sele dönüşen

sağanak sevginin ardından

işin ehli yırtık bir sokak kadınına

sildirdim gölgemi.

seni görmesin,

peşimden gelmesin istedim.

baş başa kaldım sevginle.

tam sevginin elinden tutacakken

kendi sevgimden dem vurmaya hazır

kıskanç oyunbozan şehrim

ışıklarını çevirdi yüzümüze

ışıkları yandı şehrimin kan kırmızı

utandım çektim elimi ellerinden.

gece yarısına yarım saat kala

yürüdüğümüz yol hiç bitmeyecekken

ayağına batan taş parçasını kızıp

ayırdın sevgini benden.

(Bedenlerimiz mühim değil)

monarşik aşkımıza

hükmü vermiş,

fermanı yazmıştın,

kellem vurulacaktı,

padişah sözünden dönüş yoktu

mutlu olmak düşünülemezdi.

aşk denilen karmaşa

tam bölünmüyordu ikimizin kalbine de

aşk devirliydi biraz da sessiz

sen bölü ben 1 çıkıyordu hep

sen çarpı bende 1

birbirimizden çıkınca sıfır bile değildik,

hiçtik.

birdik ikimizde

aynıydık,

sonsuza dek eşdeğer sözlü gibiydik.

mutluluk tarihi belirsiz delilerdik.

son gece yarısına yarım saat kala

kar tüm hızıyla yağarken

sıcak bekleyişlerim donmak üzere

ekmek arası birkaç umuttan sebep tok

hiç sevmemiş gibi geçtin önümden,

hiç tanışmamış gibi geçtin ömrümden,

hiç öldürmemişsin gibi öldüm yeniden.