Son Gül

Yapraklarını kopardılar nefes almasın diye

Oysa baharı yaşamak isterdi son defa

Bütün çiçekleri yoldular dört bir yanından

Çıkarıp kökünden ıssız bir vadiye koydular

Ateşler sönmüştü,

Saatlerde garip bir serinlik

Her yan dikenlik.

Bülbüller konardı gönlüne şafaklarda

Şafakları çaldılar

Yoksul bir şairin aşkı vardı derinlerde

Son baharını bulduğunda bir gece

Onu da elinden aldılar

Tuttular şairi yaka paça

Kör kuyulara attılar.

Suçsuzdu, masumdu, gönlü yalnızdı

Tomurcukları goncalaşmadan solardı

Nerde gülünü bekleyen bir âşık düşünse

Garip bir neşe gelir

Keyifli yaşlar gözlerine damlardı.

Serapları yaşamak istiyordu bile bile

Rüzgârları severdi, fırtınaları, boraları, meltemleri

Kasırgalar ürkütmezdi oysa kendisini

Beyaz üstünde pembelere vurgundu güllerde

Hep mutluluk isterdi, huzur derdi kendince

Gözyaşını sevmezdi, sevmezdi matemleri.

Hep bir tebessüm vardı yüzünde bekleyişinin

Bazen acımsı, bazen buruk

Uzaklardan bir şakıma duyardı da içi içine sığmazdı

Silkelenirdi belli belirsiz renkleri katmerleşirken

Sevinçle titrerdi dalı, yaprakları

Daha bir mutlu kımıldardı

Yalnızlığa mahkum dudakları.

Yalancı şarkılar duyardı, sahte mavilikler umut taşırdı gökyüzünde

Her haline razıydı umudun

Hayali gelseydi de yeterdi kanat sesinin

Hep hasretini yaşamıştı

Sevdalıdan çıkan bir tek nefesin.

Bütün gün gölgesini takip ederdi

Daima eli yüzünde

Uzaklara bakmak istercesine uzardı akşamları umutsuzca

Kâbus gibi karanlık çökünce dört bir yana

Korkardı gölgesi, güle sığınırdı, sarılırdı

Tekrar uzanmak için hazırlanırdı

Hasret dolu bir sabaha.

Yıllarca bekledi bir bülbülün gelmesini

Gözleri ufuklara takılıp kalmıştı

Kalsındı, yeter ki umutları onu sevsindi

Çölün ortasında kendince bir güldü

Yaşı beş para etmedi hayatı boyunca

Bari kurusu değerlensin isterdi

Bekleyerek geçti ömrü

Sonunda yaprak yaprak döküldü

O yüreğindeki çöllerde yeşermiş son güldü

Bir gece yine şafağı beklerken

Yorgunluğu sıktı boğazını

Boynunu büktü, soldu

Ve sessizce öldü.