Son Kare

I

şehla bir abartı değildin kollarımın arasında

tanrılar gökten inerdi bana kızdığın an

gül kadehli bir sarılmak bu

bir okulun cıvıl cıvıl dağılışı gibi

yıllanmış bir pizin dokunması aortuma

seninle paylaşmaktı benim kentim

rüzgar saçlarını okşadığı an

kır kokusu yayılırdı teninden mahrumluğuma

güneşi unuturdum kumral aydınlığıyla yüzünün

evren...yamalayamıyor sensizliğimi

özlemekler ötesi çöl kadar kurak hüznüm benim

her şeyi anlamsızlaştıran sıkıntım

yüreğime bir akşamın son karesinden kalan

ah 'o' an...anın kendisi...sen...

II

kederime biçilmiş bir gömlekti susuşun

konuş...son karesindeyim bütün parçalanışların

dev bir fanus gibi kırılmadan yüreğim

sesinle yumuşasın göğü bütün ümitlerin...

doğanın kavuşmaya uyanışı o büyük arifesi kalbimin

sen konuşacaksın bir dağı anlatır gibi hayran hayran

gelen günün güzelliğini

son karesinden çıkacağım oyunlarımın ben kısa saçlı çocuk

ara sokak düşkünü hafif meşrep mülayim serseri

son karesinden çıkacağım zamanın

çocuk sesleri çekildiği an sokaklardan ve balkonumdan

ilk ışıkların burukluğuyla titreyeceğim

konuşmayacaksın

ama ağlayacaksın

bu son kareden gideceğim...