Son Mektup

Sokaklarda kol gezen, karanlıktan kaçışan

Azap kuşları konmuş, pencerelerde hüzün

Korkular; koca boşluk, etrafımda dolaşan

Ve hasretin, yoklukta, her varlıktaki yüzün

Ve hasretti gözlerin... Karanlıktan kaçışan

Senelerle boğuşan, çelik zırhlı düşünce

Hatıra meydanında, çoğalan şu saatler

Kaleler... Umut adlı; birer birer düşünce

Senden geriye kalan, yalnızca boş vaatler

Zamana sitem eden, çelik zırhlı düşünce

Dudakları mühürlü, aşk kaç hece lügatta

Tüm sorular sualsiz, gece desenli camlar

Bir kuzgun yüreğimden, kan emerken inatla

Derdime ortak olan, gülkurusu akşamlar

Sorar sessiz sedasız, aşk kaç hece lügatta

Mum ışığıdır güneş, odamda gün batarken

Aynalarda bin parça, kırılgan hayallerim

Sensizlik gururumu, pazarlarda satarken

Toprağı okşar durur, kalem tutan ellerim

Mürekkebe bulanmış, odamda gün batarken

Mısralar ki sahipsiz, aldanmışlık duygusu

Sararmış sayfalara, dökülmüştü son mektup

Her hücremde sürerken, o vedanın sorgusu

Firar ediyordum ben, benliğimi unutup

Ki benliğimi saran, aldanmışlık duygusu